هنگامی که تازه صعود از شکافها را یاد گرفته بودم ,بیشتر به شکافهای تنگ که با لاخ کردن دست قابل صعود بودند علاقمند بودم. اما وقتی که شکافها قدری عریض تر می شدند-حدود 3 اینچ- این علاقه و توان من در صعود شکافها فروکش کرد. همزمان با طی دوره های کارآموزی من شروع به کشف راههایی نمودم تا بر ترسم در صعود این نوع شکافها غلبه کنم. من سر انجا موفق شدم و توانستم در صعود شکافهای عریض تر به تبحر بالائی برسم.
مراحل اجرای این شیوه صعود بدین شکل است:دست سمت بالایتان را به سمت بالا حرکت دهید(انگشتانتان را نیز به پائین متمایل کنید)و آرنج خود را نیز بیرون بدهید, سپس پنجه دست خود را به شکل فنجان شکل دهید تا با عرض شکاف هماهنگ شود و همزمان قدری آنرا بچرخانید تا کاملا" در شکاف لاخ شود آرنج خود را نیز قدری پائین آورده تا کاملا" دستتان در شکاف گیر کند. حالا دست پائین خود رادر حالیکه انگشتانتان به سمت بالا متمایل است به داخل شکاف ببرید و فاصله آن 6 تا 12 اینچ پائینتر از دست بالائی باشد. پنجه دست پائین را نیز مانند دست بالائی فنجانی نموده و قدری بچرخانید و آرنج را به سمت پائین بدهید تا کاملا" دستتان در شکاف لاخ شود.
حالا باید تعیین کنید که کدام پایتان را باید به سمت بالا حرکت دهید. شما می توانید پایتان را به طرفین حرکت داده یا آنها را بصورت ضربدری حرکت دهید- و یا برای حرکت پا می توانید زانویتان را بیرون دهید(این کار به آزاد سازی پایتان کمک نموده و آنرا در جهت مناسب برای حرکت بعدی قرار می دهد). پای مزبور را بالا ببرید و و در حالیکه انگشت شصت تان به بالا متمایل است آنرا داخل شکاف قرار داده و زانویتان را بچرخانید تا موازی شکاف قرار گیرد. این کار باعث می شود که شما به حالت ایستائی لازم برای شروع حرکات بعدی برسید. این کار را برای پای دیگر تکرا نموده سپس روند حرکت دستها را دوباره مطابق روش فوق تکرا کرده و به صعود ادامه دهید.
دست هدایت.
عموما" وقتی شکاف به سمت چپ تغییر مسیر می دهد شما با دست چپ حرکتتان را هدایت می کنید و برعکس.
در یک کنج,بهترین راهکار این است که هدایت توسط دستی که با سطح صاف مجاور کنج درگیر است( و یا با سطح مجاوری از کنج که لبه ای برای گرفتن دارد) انجام گیرد.این امر به شما کمک می کند که برای رسیدن به بیشترین تعادل و ایمنی در صعود دستانتان همواره از زانوانتان در سطح بالاتری قرار گیرد.
به این نکته توجه داشته باشید که هرچه شما دستتان را بیشتر در شکاف فرو ببرید بالاتنه تان بیشتر به سمت پای پائینتان می چرخد.شما بطور مستقیم داخل شکاف را نخواهید دید اما نگران نباشید همه چیز رو به راه است.
چیزی که مهم است این است که جایگاه محکمتان را بر روی سنگ حس کنید.
ابزار گذاری
از قرار دادن ابزارهای میانی در بالاترین حد دسترستان اجتناب کنید. با دست بالائیتان یک گیره تا حد امکان محکم را گرفته سپس ابزار میانی را چند اینچ پائینتر از محل اتصال دستتان به سنگ و یا حوالی کمرتان قرار دهید که شیوه و محل قرار گیری ابزار بستگی به میزان اطمینانی که به شما می دهد و همچنین میزان شکستی که در طناب ایجاد میکند دارد.وقتی که می خواهید حرکتی را بزنید ابتدا مقداری ریلکس شوید و حتی یکی از دستانتان را از شکاف بیرون کشیده و قدری آنرا تکان دهید سپس هنگام اجرا مراقب باشید که حرکتتان دچار اخلال نگردد.در یک کنج مراقب باشید که ابزارهای میانی در سمتی از هارنس شما قرار گیرد که روی سطح دیواره کشیده نشود.
چرخنده
در ابتدا من مانند بیشتر سنگنوردان از روش فنجانی کردن کف دست در شکافهای عریض استفاده می کردم اما این روش اغلب نا مطمئن و غیر ایمن بود. اما سرانجام تشخیص دادم که بهتر است که دستم را فنجانی کرده و مقداری آن را بچرخانم(بستن یک نوارچسب دور دست در حل این مشکل مؤثر است). در حالیکه انگشتانتان را صاف نگه داشته اید کف دستتان را فنجانی کرده و داخل شکاف فرو کنید. سپس کف دستتان را به سمت انگشت کوچکتان بچرخانید(بدون توجه به اینکه انگشتان دستتان به سمت داخل شکاف قرار گرفته یا خارج آن دست راست را در جهت عقربه های ساعت و دست چپ را در خلاف جهت عقربه های ساعت بچرخانید). وقتی شما این حرکت را درست انجام می دهید قسمت کناری کف دستتان در سمت انگشت کوچک بر یک طرف شکاف فشار خواهد آورد
و قسمت پشت دستتان در زیر انگشت اشاره بر سطح دیگر شکاف مماس شده و فشار می آورد. این حرکت باعث ایجاد نیروی گشتاوری می شود که با تمرین زیاد در اجرای آن این نیرو می تواند وضعیتی ایمن و یک گیره راحت دستی را برای شما ایجاد کند.
انگشتان رو برو
نکته مهم دیگر در صعود شکافها این است که دستانتان را طوری جهت دهی کنید که انگشتان دو دست مقابل هم قرار بگیرند. بدین معنی که انگشتان دست بالاتر به سمت پائین متمایل شود و انگشتان دست پائین رو به بالا.در این روش شما بذدون اینکه دستانتان را از شکاف خارج کنید به سمت بالا حرکت می کنید بطوریکه یک دستتان همواره بالای دست دیگر قرار می گیرد که نقش هدایت کننده صعود را بع عهده دارد و دست پائینتر نیز درون شکاف و در پی دست بالائی به حرکت می کند. بخاطر اینکه همواره دو دست شما داخل شکاف قرار دارد این روش از ایمنی بالائی برخوردار است. میزان فرو رفتن دستها به داخل شکاف بستگی به احساس شما دارد(محل های مناسب را داخل شکاف بیابید).
چندین تابستان پیش, بهمراه یک سنگنورد اهل کبک کانادا بنام Sueبرای سنگنوردی به دره ماپل(Maple) رفتم. بعد از یک نیمروز سنگنوردی من با اصطلاحات زبان او آشنا شدم. حوالی ساعت 3 بعد از ظهر از او درخواست کردم که از غارpipe dream بازدید کنیم که او هم پذیرفت ما به سمت غار حرکت کردیم و در آنجا گروهی از سنگنوردان را مشاهده کردیم که در حال فعالیت بر روی مسیرهای سقف غار هستند. من مشاهده کردم که یکی از سنگنوردانی که در حال فعالیت بر روی سقف غار بود یک اسلینگ 24 اینچی را در رولی که درست در ابتدای مسیر کلاهک بود انداخته است. من در حال فکر کردن به علت این کار شدم که دوستمSue به آن اسلینگ اشاره کرد و گفت چه کار عاقلانه ای ,این اسلینگ بلند باعث می شود که در صورت سقوط سر سنگنورد به سقف غار برخورد نکند. من این نکته را به ذهنم سپردم. در سنگنوردی ورزشی ما معمولا" اسلینگهای بین 4 تا 6 اینچ را همراه داریم در حالیکه منطقی است که ما حد اقل دو اسلینگ بلند و دو اسلینگ با کارابینهای پیچ دار همراه داشته باشیم و هنگامی که به مسیرهایی برمی خوریم که سطح سنگ ناجور و نا همواری دارند و یا رول بولتهای ضعیفی دارند و یا در سقفها و کلاهکهای بزرگ مورد استفاده قرار گیرند.
شرائط دیگری نیز وجود دارد که استفاده از اسلینگهای بلند را توجیه می کند که در زیر بدان اشاره می شود:
مسیر نامنظم بولتها.
یکی از دلائل عمده استفاده از اسلینگهای بلند قرار گرفتن رول بولتها در خارج از مسیر صعود است که این امر می تواند باعث ایجاد شکست در طناب گردد.برخی بولتها خارج از مسیر کوبیده می شوند یا در داخل یک فرورفتگی قرار می گیرند و یا بخاطر ضعیف بودن سنگ یا نبودن سطح صاف مناسب در جای نا مناسب و خارج از مسیر حرکت کوبیده می شوند.
شکست طناب برای شخص سرطنابی که برای یک حرکت سریع باید طناب را بکشد امر مطبوعی نیست و این عدم راحتی او در صعود می تواند بدین طریق به حمایتچی او منتقل شود که اتهام بد حمایت کردن به او زده شود.
استفاده از اسلینگهای بلند می تواند شکست طناب را تقلیل داده و مسیر حرکت طناب را به مسیر مستقیم نزدیک کند و اصطکاک بین طناب و سنگ و ابزارها را نیز کاهش دهد.
کارگاهها
اغلب تا موقعی که شما آخرین میانی را کار نگذاشته اید نمی توانید محل مناسب و راهکار ایجاد کارگاه را بیابید.گاهی اوقات شرائط و ویژگی سنگ به شما اجازه نمی دهد که فاصله 12 اینچ بین رول لولتها را رعایت کنید و یک بولت ممکن است چند اینچ بالاتر از موقعیت مناسبش باشد در این مواقع شما می توانید با استفاده از یک اسلینگ بلندتر کارگاه را به وضعیت مناسب و استانداردش برسانید.
گشایش مسیر
یکی دیگر از کاربردهای اسلینگ بلند موقعی است که شما بر روی یک مسیر جدید فعالیت می کنید. گاها" پیش می آید که مجبورید یک رول را قدری بالاتر از حد نرمال از رول قبلی بزنید و این امر شما را دچار اضطراب می کند با استفاده از یک اسلینگ بلند شما می توانید زودتر طناب را از میانی رد کرده و با اطمینان بیشتری صعود خود را ادامه دهید.
سقف ها و غارها
استفاده از اسلینگ بلند در زیر سقفها مخصوصا" کنج اولیه زیر سقف باعث کمتر شدن شکست طناب می شود و همچنین استفاده از اسلینگ بلند در میانی قبل از لبه خروجی سقف باعث می شود که طناب بر روی لبه سنگ کشیده نشود و حرکت فرد صعود کننده راحت تر شود. در هنگام صعود سقفها حمایت دینامیک بهمراه استفاده از اسلینگ بلند باعث راحتی بیشتر در صعود می شود.
اول ایمنی
اگر شما در حال فعالیت بر روی مسیری هستید که برآمدگی ها یا فرو رفتگی ها و یا لبه های سنگ می تواند باعث باز شدن کارابینی که طناب از آن عبور می کند شود استفاده از اسلینگهای بلند می تواند از درگیر شدن این کارابین ها با عوارض مذکور جلوگیری کند.
ابزارهای خود را ارتقا دهید
برای کوهنوردان با تجربه, اسلینگ 24 اینچی مانند یک گنج گرانبها است.در مواقعی که نیاز به اسلینگهای کوتاه تر داریم با سه لا کردن آن می توان یک اسلینگ 8 اینچی ایجاد کرد و یا با دو لا کردن آن یک اسلینگ 12 اینچی ایجاد کرد.برای دو لا کردن اسلینگ همانطور که در شکل مشاهده می شود کارابین پائین را از داخل کارابین بالائی رد کرده و در حلقه ایجاد شده تسمه اسلینگ می اندازیم.
بهمراه داشتن کارابینهای پیچ دار یک برگ برنده برای هر سنگنورد است چرا که باعث ایمنی بیشتر می شود. اسلینگهای دارای کارابین پیچ دار را می توان در اولین میانی و همچنین در کارگاهها که به سطح ایمنی بالاتری نیاز دارند استفاده کرد.
یک نکته نهائی در خصوص کارگاهها: اطمینان حاصل کنید که کارابین ها خلاف جهت هم باشند و دهنه آنها نیز رو به بیرون باشد.
منبع: اینترنت
